احساس یه درختی دارم که توی یه چاه کم اب رشد کرده و بزرگ شده

و برگاش سیاهه و میوش سیبیه که توش خونه

این درخت قرار بوده یه درخت با شکوفه های صورتی گیلاس توی یه جای سبز باشه

همینقدر تلخ

+چیزی که الان دلم میخواد اینه با همه ادمای اطرافم برم تو ازمایش بلکو

سر ده دقیقه ازمایش تموم میکنم

چقدر شیرین

27 مرد زخمی

+ من میتونم حتی حال یکیشون خوب کنم؟

همه اونا یکین

چقدر نگرانم

چقدر از همه چی ترسیدم و دیگه هیشکاری نمیتونم بکنم

از این حالت که حتی ترس توی چشمام روی عکسم توی لیوان چاییم پیداس بدم میاد

اینده من

من نترسون

لطفن

شاید ما ریبوزوم های یه ملکول باشیم

شاید ادم های داستان یه نویسنده کتاب باشیم

شاید یه وبتون باشیم و هنوز به خود اگاهی نرسیدیم

شاید ایجا جهنم یه سیاره دیگست

و شاید بهشت یکی دیگه

شایدم ما خواب و وهم توهم باشیم

شاید این زندگی چندممونه و زندگی های قبلیمون یادمون نمیاد

شاید فرشته بودیم و بخاطر گناهی اینجاییم

شایدم فقط ادمیم

+شاید زندگی واقعی ما توی جزیرس و این زندگی یه خوابه

زندگی یه مسعله دینامیک فیزیکه که باید حلش کرد

مشکل اونجاشه که ما فقط ۴ سالمونه

۴ ساله های بی گناه

اخرشم بخاطر بلد نبودن مجازات و تنبیه میشیم

+ولی

کاش قدمی برمیداشتی

می امدی

میدیدی چه کرده ای

میفهمیدی سخت نیست

غیر قابل تحمل است

تحمل زندگی ما ادم ها

تو گریه های منو میبینی

و من درد کشیدن های تورو

هر دو توی جزیره ایم

ولی فقط میتونیم همو نگاه کنیم

بعضی وقتا دوست داشتم میشد بغلت کنم و بگم اشکالی نداره

ولی پاهام با زنجیر قفل شده به درختی اینور جزیره و فقط میتونم نگات کنم

نمیتونم بیام

ولی میتونم بهت بگم

پس بلند میگم اشکالی نداره

تموم میشه

یه روزی همش تموم میشه

+ پی نوشتم : به امید اون روز